کلبه_عشق

بنام یکتا

حدس می‌زنم
که خواهی گریخت
التماس نمی‌کنم
از پی‌ات نمی‌دوم
اما صدایت را در من جا بگذار

می‌دانم
که از من دل می‌کنی
راهت را نمی‌بندم
اما عطر موهایت را در من جا بگذار

می‌دانم
که از من جدا خواهی شد
خیلی ویران نمی‌شوم
از پا نمی‌افتم
اما رنگت را در من جا بگذار

احساس می‌کنم
تباه خواهی شد
و من خیلی غمگین می‌شوم
اما گرمایت را در من جا بگذار

فرقش را با حالا می‌دانم
که فراموشم خواهی کرد
و من
اقیانوسی خواهم شد سیاه و غم‌انگیز
اما طعم بودنت را در من جا بگذار

هر طور شده خواهی رفت
و من حق ندارم که تو را نگه دارم
اما خودت را در من جا بگذار!

عزیز نسین

عکس از: http://imagesir.blogfa.com

بنام یکتا

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم

دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار

اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند

در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریار

بنام یکتا 

 تنها در بی چراغی شبها می رفتم
 دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود
همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود
مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد
لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود

 
تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها
من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتاده بودم
 ایینه ها انتظار تصوریم را می کشیدند
درها عبور غمنک مرا می جستند
 و من می رفتم می رفتم تا درپایان خودم فرو افتم
ناگهان تو از بیراهه لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی
 صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت درآمیخت

همه تپشهایم از آن تو باد چهره به شب پیوسته همه تپشهایم
من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام
تا در خط های عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم
دستم را به سراسر شب کشیدم
زمزمه نیایش دربیداری انگشتانم تراوید
 خوشه قضا رافشردم
قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید
و سرانجام در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم
میان ما سرگردانی بیابان هاست
بی چراغی شب ها بستر خکی غربت ها فراموشی آتش هاست
 میان ما هزار و یک شب جست و جو هاست
سهراب سپهری

بنام یکتا

بنام یکتا

بنام یکتا

      بر روی دفتر های مشق ام

      بر روی درخت ها و میز تحریرم

      بر برف و بر شن

      می نویسم نامت را.

      روی تمام اوراق خوانده

      بر اوراق سپید مانده

      سنگ ، خون ، کاغذ یا خاکستر

      می نویسم نامت را.

      بر جنگل و بیابان

      روی آشیانه ها و گل ها

      بر بازآوای کودکیم

      می نویسم نامت را.

      بر شگفتی شبها

      روی نان سپید روزها

      بر فصول عشق باختن

      می نویسم نامت را.

      بر ژنده های آسمان آبی ام

      بر آفتاب مانده ی مرداب

      بر ماه زنده ی دریاچه

      می نویسم نامت را.

      روی مزارع ، افق

      بر بال پرنده ها

      روی آسیاب سایه ها

      می نویسم نامت را.

      روی هر وزش صبحگاهان

      بر دریا و بر قایقها

      بر کوه از خرد رها

      می نویسم نامت را.

      روی کف ابرها

      بر رگبار خوی کرده

      بر باران انبوه و بی معنا

      می نویسم نامت را.

      روی اشکال نورانی

      بر زنگ رنگها

      بر حقیقت مسلم

      می نویسم نامت را.

      بر کوره راه های بی خواب

      بر جاده های بی پایاب

      بر میدان های از آدمی پُر

      می نویسم نامت را.

      روی چراغی که بر می افروزد

      بر چراغی که فرو می رد

      بر منزل سراهایم

      می نویسم نامت را.

      بر میوه ی دوپاره

      از آینه و از اتاقم

      بر صدف تهی بسترم

      می نویسم نامت را.

      بر آستان درگاه خانه ام

      بر اشیای مأنوس

      بر سیل آتش مبارک

      می نویسم نامت را.

      بر هر تن تسلیم

      بر پیشانی یارانم

      بر هر دستی که فراز آید

      می نویسم نامت را.

      بر معرض شگفتی ها

      بر لبهای هشیار

      بس فراتر از سکوت

      می نویسم نامت را.

      بر پناهگاه های ویرانم

      بر فانوس های به گِل تپیده ام

      بر دیوار های ملال ام

      می نویسم نامت را.

      بر ناحضور بی تمنا

      بر تنهایی برهنه

      روی گامهای مرگ

      می نویسم نامت را.

      بر سلامت بازیافته

      بر خطر ناپدیدار

      روی امید بی یادآورد

      می نویسم نامت را.

      به قدرت واژه ای

      از سر می گیرم زندگی

      از برای شناخت تو

      من زاده ام

      تا بخوانمت به نام:

      آزادی

پل الوار

بنام یکتا

بنام یکتا

                                صدا کن مرا

                                صدای تو خوب است.

                                صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است

                                که در انتهای صمیمیت حزن می روید.

                                در ابعاد این عصر خاموش

                                من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم

                                بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

                                و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

                                و خاصیت عشق این است.

                                کسی نیست

                                بیا زندگی را بدزدیم آن وقت

                                میان دو دیدار قسمت کنیم.

                                بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

                                بیا زودتر چیزها را ببینیم

                                ببین عقربک های فواره در صفحه ی ساعت حوض

                                زمان را به گردی بدل می کنند

                                بیا آب شو مثل یک وازه در سطر خاموشی ام

                                بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

سهراب سپهری

بنام یکتا

      در شبان غم تنهایی خویش

      عابد چشم سخنگوی توام

      من در این تاریکی

      من در این تیره شب جانفرسا

      زائر ظلمت گیسوی توام

      گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من

      گیسوان تو شب بی پایان

      جنگل عطرآلود

      شکن گیسوی تو

      موج دریای خیال

      کاش با زورق اندیشه شبی

      از شط گیسوی مواج تو من

      بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم

      کاش بر این شط مواج سیاه

      همه ی عمر سفر می کردم

      من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور

      گیسوان تو در اندیشه ی من

      گرم رقصی موزون

      کاشکی پنجه ی من

      در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست

      چشم من چشمه ی زاینده ی اشک

      گونه ام بستر رود

      کاشکی همچو حبابی بر آب

      در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

      شب تهی از مهتاب

      شب تهی از اختر

      ابر خاکستری بی باران پوشانده

      آسمان را یکسر

      ابر خاکستری بی باران دلگیر است

      و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس، سخت دلگیرتر است

      شوق بازآمدن سوی توام هست

      اما

      تلخی سرد کدورت در تو

      پای پوینده ی راهم بسته

      ابر خاکستری بی باران

      راه بر مرغ نگاهم بسته

      وای ، باران

      باران ؛

      شیشه ی پنجره را باران شست

       از دل من اما

      چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

      آسمان سربی رنگ

       من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

      می پرد مرغ نگاهم تا دور

      وای ، باران

      باران ؛

      پر مرغان نگاهم را شست

      اب رؤیای فراموشیهاست

      خواب را دریابم

      که در آن دولت خاموشیهاست

     من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم

      و ندایی که به من می گوید :

       ”گر چه شب تاریک است

      دل قوی دار ، سحر نزدیک است “

      دل من در دل شب

      خواب پروانه شدن می بیند ....

حمید مصدق

بنام یکتا

چراغي به دستم چراغي در برابرم.

 من به جنگ ِ سياهي مي‌روم.

گهواره‌هاي ِ خستگی

از کشاکش ِ رفت‌وآمد

 بازايستاده‌اند،

 و خورشيدي از اعماق،

 کهکشان‌های خاکسترشده را روشن مي‌کند.

  فريادهایِ عاصی آذرخش ــ

 هنگامي که تگرگ

  در بطن ِ بي‌قرار ِ ابر

   نطفه مي‌بندد.

 و درد ِ خاموش‌وار ِ تاک ــ

 هنگامي که غوره‌ي ِ خُرد

 در انتهاي ِ شاخ ‌سار ِ طولانیِ پيچ ‌پيچ جوانه مي‌زند.

 فرياد ِ من همه گريز ِ از درد بود

 چرا که من در وحشت‌انگيزترين ِ شب‌ها آفتاب را به دعائي نوميدوار

 طلب مي‌کرده‌ام

                                  در خلئي که نه خدا بود و نه آتش، نگاه و اعتماد ِ تو را به دعائي

                                  نوميدوار طلب کرده بودم.

                                 جرياني جدي

                                در فاصله‌ دو مرگ

                                در تهی ميان  دو تنهائي ــ

                                نگاه و اعتماد ِ تو بدين‌گونه است!

                               شادي‌ِ تو بي‌رحم است و بزرگوار

                              نفس‌ات در دست‌هاي ِ خالي‌ي ِ من ترانه و سبزی ا‌ست

                               من

                               برمي‌خيزم!

                                  چراغي در دست، چراغي در دلم.

                                  زنگار ِ روحم را صيقل مي‌زنم.

                                  آينه‌ئي برابر ِ آينه‌ات مي‌گذارم

                                              تا با تو

                                               ابديتي بسازم.

                                                 احمد شاملو